Massa en Kracht


Monique Hendriks – Stadsdichter Eindhoven 2024-2026

 

Mijn dochtertje probeerde laatst de stoel op te tillen waar ze op zat
Ze is pas twee dus zij begrijpt de wereld veel beter
ze voelt zich nog niet beperkt door de wetten van de mechanica

 

Het was niet de eerste keer dat ze het tegendeel bewees
wanneer ik beweer dat iets niet kan
iets mompel over massa en kracht
eigenlijk weet ik er het fijne niet eens van

 

Zij leert het functioneren van de werkelijkheid niet uit boeken of van Google
ze probeert en kijkt hoe de wereld daarop reageert
zo overstijgt ze zichzelf, terwijl ze haar vingers om het zitvlak klemt, kracht zet, zonder scepsis test waar de grens van de potentie ligt
ze herinnert me aan de tijd dat ik in bomen klom om verder te kunnen kijken

 

Ik wist toen nog niet dat er een dorp voor nodig was om volwassen te worden
maar ik bouwde het zonder er bij na te denken
wie mee wilde spelen was welkom
een ruzie werd nooit groter dan echt nodig was om een grens te trekken
en alles was altijd tijdelijk, en verplaatsbaar
zo werd het leven de moeite waard

 

Misschien was het makkelijker toen mijn veilige haven nog niet achter een rollator liep
maar fier rechtop en strijdbaar op haar sokkel stond
en hoe hoog ik ook de boom in klom
zij stond altijd boven mij, haar vleugels gespreid
om mij – en mijn dorp – te behoeden voor elke storm

 

Nu ben ik zelf zo’n veilige haven en ik besef hoe feilbaar dat ogenschijnlijk stormbestendige lichaam is
die geest die op alles een antwoord zou moeten weten: zoals hoe je de stoel optilt waar je op zit
ik doe wat ik niet laten kan, ik vraag het aan ChatGPT. Het antwoordt: je hebt hulp nodig
je moet een dorp bouwen met steunpilaren
die vleugels van haar waren geen anatomische consequentie van het baren
het zijn de relaties die als schragen hielpen haar altijd gespreide armen te dragen wanneer ze te zwaar werden

 

Stormbestendigheid vereist een zekere mate van permeabiliteit
zoals het trekken van een grens altijd tijdelijk moet zijn
en natuurwetten, wanneer je ze niet leert uit een boek of in een klaslokaal, heel simpel blijken

 

Dus ik stut mijn verendek door op de grond te gaan liggen
zodat ik verder kan kijken, ze laat zich op mijn buik vallen en lacht
in haar ogen zie ik het gemak waarmee ze me vertrouwt
zoals ik mijn gespreide armen door de aarde gedragen voel
en besef dat ik haar veilige haven slechts belichaam
want alles is altijd tijdelijk en verplaatsbaar,
zo wordt het leven de moeite waard

 

Ik ben niet meer dan een symbool, een testbed om in te ontdekken hoe de wereld werkt
ik kan haar niets meer leren, zij legt zelf de fundering, zet er een stoel op en kijkt wie er mee wil dansen

Samhita Chatterjea
Lorentz Casimir Lyceum, V6d

 

het nieuws vertelt verhalen

die ik liever niet wil horen

 

stukken angst en machteloosheid

waar ik geen plek voor vind

 

beelden waar ik niet naar kan kijken

 

en toch blijven ze hangen

tussen mijn ribbenkast

 

alsof ik ze zelf heb meegemaakt

 

ik heb nooit begrepen

waarom mensen elkaar breken

 

waarom macht zwaarder lijkt te wegen

dan het leven van wie dan ook

 

soms voelt deze wereld

als een kamer die steeds kleiner wordt

met ramen trillend van geweld

en een deur die ik niet durf te openen

 

ik hoop soms toch

dat uit alle scherven

iets groeit

 

iets zachters,

iets mooiers,

dat we vergeten zijn in elkaar

 

en hoop dat ergens

onder rook en leugens

nog een open veld ligt

waar we weer kunnen ademen

 

maar nu loop ik rond

met schoenen vol vragen

en een hart te groot

voor al dit geweld

 

ergens in de tijd

ging liefde voelen

als een vorm van weerstand

 

maar ik geef het niet op

ik hou mijn handen open

als een stille belofte

 

en fluister zachtjes tegen mezelf

dat blijven voelen

het meest moedige is

dat ik kan doen.

Alles wat ik wel heb
Isabella Schutze, Huygenslyceum 6V3

Mijn eigen kussen ligt zacht

en stil

dat vooral

stil

Ik ben misschien soms bang

voor wat er is

in het donker

van de nacht

Maar het donker wordt

niet verlicht bij mij

door bommen

die ontploffen

Mijn kussen ligt zacht

en stil

Mijn deken over me heen

warm en

rustgevend

De rust die

daar

niet is.

Alles staat daar

te beven.

Mijn vader

roept me wakker

zijn stem

die ik ken.

Omdat ik een vader

heb.

Niet gedood.

Niet vermoord.

En niet bang.

Morgen 
Viktoriia Zavadska, Augustinianum A2a  (uit Oekranië)

 

Het is donker, er is geen licht

Op het nieuws hoor ik een bericht :

‘Ga weg, jullie moeten vluchten’

Maar hoe, als het was hier zo lekker, net als de smaak van verse vruchten

 

Mensen zeggen: ‘Wij zijn dat niet, het komt door de politiek’

 

Tuurlijk, oorlog in mijn land is heel negatief

Maar toch proberen wij iets te vinden, iets positiefs

Is het nou het zonnetje dat schijnt of een leuke tas

Je blote voeten op het verse groene gras

 

Klopt het ook wat iedereen zegt??

Dat: het is misschien helemaal niet zo slecht!

Maar nee, dat is dus niet waar

Elke seconde zijn wij in gevaar

 

Vandaag leef je, morgen ben je dood

Je weet nooit of het weer morgen wordt