Fakkeltocht 2011 een succes  Dit jaar werd de Eindhovense Fakkeltocht op 24 december voor de 20ste keer gelopen. Ongeveer 5000 mensen hebben op kerstavond laten zien dat ze zich willen inzetten voor een samenleving waarin tolerantie en respect voor elkaar centraal staan, ongeacht kleur, godsdienst of overtuiging. Mede door het goede weer kwamen de mensen in groten getale mee lopen met de Fakkeltocht. Voor de tocht ontving wethouder Fiers de nabestaanden van de familie uit Solingen die in 1992 slachtoffer werd van een aanslag op het podium. De familie maakte veel indruk op de aanwezigen op het podium.

Om 19.00 werden de eerste fakkels aangestoken door wethouder Mary Fiers en de nabestaanden van de familie uit Solingen aan de vlam van World Peace Flame, waarna het hele plein vol kwam te staan met licht. Door de heldere lucht was het een prachtige aanblik om de duizenden aangestoken fakkels te zien op het Wilhelminaplein, een mooi begin om de tocht te startten. Veel bewoners langs de route hadden uit solidariteit een kaarsje voor het raam gezet, en langs de route waren spontane optredens van koortjes. Tussen het publiek liepen ‘aardige mensen’ die gouden stippen en free hugs uitdeelden, waardoor het gevoel van vrede, vrijheid en verdraagzaamheid extra naar voren kwam.

Terug gekomen op het Wilhelminaplein sloten de bands Per.Verz., B-One en Hunting the Robot de indrukwekkende Fakkeltocht af met spetterende optredens. 

We willen alle vrijwilligers bedanken die deze avond tot een succes hebben gemaakt, zonder jullie was het nooit gelukt, bedankt!!  
Fotoimpressie >

De fakkeltocht nu ook op facebook: www.facebook.com/fakkeltocht 

Hieronder een aantal van de posters die in december 2010 in de stad te zien waren. Lees hier de verhalen achter de gezichten. Ze vertellen wat verdraagzaamheid voor hen betekent en hoe zij hier werk van maken:

	Sinds anderhalf jaar werk als vrijwilliger bij een asielzoekerscentrum. Ik gebruik mijn studie rechten om mensen bij te staan in juridische zaken. Zo vertaal ik alle brieven die ze krijgen naar begrijpbare taal. En ik ben steunpunt voor de jongeren in het traject, iemand bij wie ze hun verhaal kwijt kunnen. Mijn motivatie om dit te doen is een drang die ik voel om de zwakkeren in de samenleving te helpen. Vluchtelingen zijn een van de zwakste groepen in mijn ogen omdat ze naar onze samenleving zijn gekomen op zoek naar bescherming maar tegelijkertijd kennen ze onze samenleving helemaal niet en worden ze al snel buitengesloten. De voldoening haal ik uit het zien opbloeien van de mensen die we helpen. Zo was er een jongen die in het begin niemand durfde aan te kijken omdat hij altijd was verteld dat hij niets was, geen persoon, maar een slaaf. Toen hij hier vriendelijk en respectvol werd behandeld was hij zo verbaasd. Maar je ziet nu hoe hij opbloeit, hij heeft Nederlands geleerd en hij maakt het erg goed. Dat we mensen met zoiets kleins als respect en een luisterend oor kunnen helpen vind ik heel mooi en doe ik graag. Arjan
	People are judged differently from one country to another, what is considered as a taboo in one culture can be allowed or even encouraged in another. The very notion of justice can then change from one place to another, however forgiveness remain an universal blessing of love. Our recipe for living together: one must ask oneself: “I have the option of justice or forgiveness. If I choose justice and seek to pay her/him back or make her/him pay for her/his wrongdoing, I am making myself the judge and she / he the felon. Intimacy becomes impossible. If, however I choose to forgive, intimacy can be restored. Forgiveness is the way of love” Sylvain and Moiey
	Ik ben vijf jaar geleden naar Nederland gekomen vanuit Chili via Zweden. Heel lang voelde ik me een beetje een buitenbeentje. Om de taal te leren heb ik één jaar geleden lessen genomen samen met tien andere immigranten. In onze groep zaten mensen uit negen verschillende landen. Bijvoorbeeld China, Korea, Suriname, Congo, Schotland. En ik: uit Zweden en Chili. In Zweden waar ik samen met mijn ouders was terechtgekomen moesten zij ook een taalcursus en een inburgeringscursus volgen. Dat moesten ze vreselijk moeilijk gevonden hebben. De Zweedse en Chileense cultuur zijn zo verschillend. Ook bij mijn taalcursus waren we met zoveel verschillende culturen, talen en verhalen. Dat was moeilijk, maar ik vond het heel erg plezierig om (te proberen) te communiceren op een heel andere manier dan ik ooit eerder had gedaan. Inmiddels spreek ik goed genoeg Nederlands om me niet meer een buitenbeentje te voelen, en dat begon eigenlijk toen ik de gemeenschap ontdekte tussen ons buitenlanders in de taalcursus. Catalina

Voor een impressie van de Fakkeltocht van 2009: Kanaal van TVEindhoven >